دانشگاه اصفهانپژوهش های علوم انسانی نقش جهان (توقف انتشار)9220160822Thing in itself in Fichte's thinkingشیء فی نفسه از دیدگاه فیشته11520805FAزهرهمعماریسیدحمیدطالبزادهدانشگاه تهرانJournal Article20161126The existence of the thing in itself namely the world independently of the mind and the problem associated with it, has always been one of the most important of philosophy's problems. In the history of philosophical thoughts many philosophers believed that the thing in itself is unreal. Kant considers it from another point of view. He says although the objects of our consciousness is just the phenomena or appearances but it should be something that appears "otherwise we should be landed in the absurd conclusion that there can be an appearance without anything that appears" so the thing in itself is necessary for our consciousness as the experience is the product of both, the thing in itself and the understanding. Fichte, On the other hand, explicitly denies the thing in itself and argues that Kant agrees with him because Kant believes that consciousness depends on "transcendental I or original apperception". The author tries to prove that Fichte overtakes Kant in this issue despite continuing his pathوجود شیء فینفسه به معنای جهان مستقل از ذهن و مسائل مرتبط به آن همواره یکی از مهمترین مسائل فلسفه به شمار میآمده است. به نظر بسیاری از متفکران، در طول تاریخ تفکر فلسفی، شیء فینفسه از واقعیت برخوردار نیست. کانت از زاویه دیگری شیء فینفسه را در نظر میگیرد. وی بیان میکند که متعلق آگاهی ما فقط پدیدارها هستند اما پدیدار بدون چیزی که این پدیدار، پدیدار آن باشد معنا ندارد. بنابراین لحاظ شیء فینفسه برای ایجاد آگاهی ضروری است چرا که تجربه محصول شیء فینفسه و فاهمه، هر دو، است. از طرف دیگر فیخته با صراحت، شیء فینفسه را انکار میکند و فلسفه را بر «من» استوار مینماید. نکتهی مهم این است که اظهار میدارد کانت نیز منکر شیء فینفسه است و درواقع فیخته باطن کلام کانت را ظاهر و حقیقت آن را مکشوف میکند. دلیل او بر این ادعا این است که شیء فینفسه برای کانت صرفا یک فرض است نه چیزی بیشتر و فحوای نقد اول این است که منشأ واحد آگاهی عبارت است از «من استعلایی یا وقوف نفسانی اصلی». نویسنده در صدد بیان این مطلب است که هر چند فیخته ادلهی قابل توجه و قابل قبولی بر ادعای فوق اقامه میکند اما بررسی نقد اول کانت و نظام شناخت فیخته گواه فراروی فیخته از کانت است. هر چند این فراروی در ادامه مسیر کانتی است.https://hsrn.ui.ac.ir/article_20805_011ef3934858c3de40b8f8b8633f9511.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های علوم انسانی نقش جهان (توقف انتشار)9220160822Husserl and the truth problemنگاهی تأملی به مسأله ی حقیقت در نظام فلسفی هوسرل173420806FAعلیحسینیدانشگاه یاسوجفریبادیده وریدانشگاه یاسوجJournal Article20161126The truth problem has its origin in the history of human think. The attempt of the human being think to identify and achieve to the reality (truth) in the traditional philosophy of west lead to or entrance to substance (essence).traditional philosophy of west, always had been seeking to find or achieve to substance or real substance. Husserl has been effected by Descartes, KantandBrentano more than anybody else. According to the opinions of Husserl, Descartes is only philosopher who with his doubts method could introduced the unique sphere(realm) which by the way is due to philosophy and consist its real foundation. Most fundamental thing or point that Husserl has derived from Descartes is that stabilizing science based on evidence or self –evidence that in intuition experience appears as subject for object and subject. Kant has been realized that Recognition of nomen is impossible and contended that we canonly get knowledge about Phenomenon and recognize it. Husserl Was also heir of Kant philosophy.as like Kant,He waslooking for find characteristics and effects of subject on object. Husserl again raised this Descartes question and tried that to answer in his last moment of his life.the question is that how a curtaining master science can be possible to create so that other science could be based on that? The Husserl method to achieve the reality(truth) is Phenomenology. The Phenomenology of Husserl is a field (major) that is going to continue or to follow based a research method. The truth (reality) is not basically object so that to be absolute or relative, but is kind of move that its source(origin) is ego or self.مسأله ی حقیقت ریشه در تاریخ اندیشه ی بشر دارد. تلاش اندیشه ی آدمی برای شناسایی و نیل به حقیقت در فلسفه ی سنتی غرب راه به جوهر می برد. فلسفه ی سنّتی غرب، همواره، به دنبال یافتن جوهر یا جواهر حقیقی بوده است. هوسرل از دکارت ، کانت و برنتانو بیش از همه تأثیر پذیرفته است. به عقیده ی هوسرل، دکارت تنها فیلسوفی بود که توانست با روش شک خویش یگانه حوزه ای را که به راستی مخصوص فلسفه است و بنیان حقیقی آن را تشکیل می دهد، مطرح سازد. اساسی ترین مقوله ای که هوسرل از دکارت به ارث برده است ، همانا استوار ساختن علم بر پایه ی بداهتی است که در تجربه ی شهود فاعل شناسایی برای ذهن و عین ظاهر می شود. کانت شناخت نومن را برای بشر ناممکن دانسته و مدعی بود که ما می توانیم صرفاً درباره ی فنومن چیزی بدانیم. هوسرل وارث فلسفه ی کانت نیز بود. او همچون کانت در پی یافتن ویژگیها و تأثیرات فاعل شناسائی بر متعلق شناسائی بود. هوسرل این پرسش اساسی دکارتی را دوباره مطرح می کند و تلاش می کند تا واپسین لحظات زندگی بدان پاسخ دهد: « یک علم العلوم یقین آور که مابقی علوم بر اساس آن بنا شوند چگونه ممکن است؟» روش هوسرل برای دریافت حقیقت روش پدیدار شناسی است. پدیدارشناسی هوسرل رشته ای است که بنا است بر طبق یک روش دقیق پی گرفته شود. این روش فروکاستهایی، هم پدیدارشناسانه و هم آیدتیک، بکار می گیرد.. حقیقت اساساً «عین» نیست که مطلق یا نسبی باشد، حقیقت گونه ای حرکت است که مصدر آن، اگو یا من است.https://hsrn.ui.ac.ir/article_20806_effaae345793bd2ae1afeee9591a9906.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های علوم انسانی نقش جهان (توقف انتشار)9220160822رویکردهای مدل سازی ذهن در علوم شناختی و چالش های فلسفی پیش روی آن355420807FAمهدیامیریانJournal Article20161126https://hsrn.ui.ac.ir/article_20807_f6eb72d8837b75fec3c72d45b579209b.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های علوم انسانی نقش جهان (توقف انتشار)9220160822A Comparative Study on Universals from different points of view (Aristotle, Porphyry, Avicenna)مطالعه تطبیقی در مورد کلی و جایگاه آن در منطق ارسطو ، فرفوریوس و ابن سینا558020808FAفهیمهرفیعیمرتضیحاج حسینیJournal Article20161126 This research is a glimpse and general view to ontological roots and logical innovations of Aristotle, Porphyry and Ibn Sina In universals. Aristotle with an ontological view in Thesis of Categories, brings universal’s survey as an Introduction to his Logic and this is cause of why the Logic and Metaphysics of Aristotle are impartible. According to his opinion Categories are types of Existence and universal are stairs of Existence in each Category. Porphyry with a brief interpretation on Isagoge famous Categories and bring the quintuple universals up, makes Aristotle’s Categories as pure logic and finally shows that ontological viewpoints of Plato and Aristotle are compatible with each other. In other words, he changes Aristotle’s Non-platonic ontology and knows Categories limited to Logic. On the other hand, Avicenna's innovative insight collects Porphyry’s platonic viewpoints, Aristotle’s viewpoints and some of Stoic viewpoints in itself. Findings of this research are the result of comparative study of these three philosopher’s views. The results indicate that difference views of these three and their innovations in universals is essentially because of considering a different divider for Categories. So that considering Existence as the divider of Categories by Aristotle, cause impartibility of his Logic and Ontology. In Porphyry’s considering Word as the divider of this Thesis’s Categories, this Thesis is a logical Thesis. Compatibility which Ibn Sina makes between Porphyry, Aristotle and The Stoics’ views is as considering Meaning as the divider of universals too. پژوهش حاضر نگاهی اجمالی و کلی به ریشه های هستی شناسانه و ابداعات منطقی ارسطو، فرفوریوس و ابنسینا در حوزه کلیات است. ارسطو با نگاهی هستیشناسانه در رساله مقولات بررسی کلیات را بعنوان مقدمهای بر منطق خود آورده است و این بدان جهت است که منطق و متافیزیک ارسطو غیرقابل تفکیکاند. به زعم وی مقولات اقسام وجود هستند و کلیات مراتب وجود در هر مقولهاند. فرفوریوس با تفسیری مختصر بر مقولات ب ه نام ایساغوجی و مطرح کردن کلیات خمس مقولات ارسطو را منطقی صرف میکند و در نهایت نشان میدهد که دیدگاههای هستیشناسانه افلاطون و ارسطو با هم سازگارند. به عبارتی هستیشناسی غیر افلاطونی ارسطو را در مقولات تغییر میدهد و مقولات را به منطق محدود می داند. از سوی دیگر بینش ابداعی ابن سینا دیدگاههای افلاطونی فرفوریوس، دیدگاه ارسطو و برخی آراء رواقی را در خود جمع میکند. یافتههای این پژوهش حاصل بررسی تطبیقی دیدگاههای این سه فیلسوف است. نتایج بدست آمده حاکی از آن است که اختلاف دیدگاه این سه تن و نوآوریهای آنها در مسئله کلیات در اصل به جهت در نظر گرفتن مقسمی متفاوت برای مقولات میباشد. بطوریکه در نظر گرفتن وجود بعنوان مقسم مقولات در ارسطو موجب تفکیکناپذیری منطق و هستیشناسی وی میشود. در فرفوریوس با در نظر گرفتن لفظ بعنوان مقسم مقولات این رساله، رساله ای منطقی می شود. سازگاری که ابنسینا بین دیدگاههای فرفوریوس، ارسطو و رواقیون برقرار میکند هم به جهت در نظر گفتن مفهوم بعنوان مقسم کلیات میباشد.https://hsrn.ui.ac.ir/article_20808_f028f113c0551a8bf6033556830bfb37.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های علوم انسانی نقش جهان (توقف انتشار)9220160822A Comparison of Avicennaâs and Leibnizâs view of Final Causationمقایسه ی دیدگاه ابن سینا و لایب نیتس پیرامون علت غایی819220809FAمهدیدهباشیدانشگاه اصفهانزهراذوفقاریدانشگاه اصفهانJournal Article20161126Final causation is one of the important problem of human thought. The present research is a comparative study of final causation in view point of Avicenna, as Islamic peripatetic philosopher and Leibniz as western rationalist philosopher. First Avicenna’s view points of cause and effect, the relation between final and efficient cause and answer to problem of end of Divine Acts and then Leibniz’s view points of causality, necessity of final cause and the relation between final and efficient cause, is been expressed. Avicenna introduces final cause as existential cause, while Leibniz in form of sufficient reason and based on principle of perfection. Both of them revive the final causation, Avicenna by means of answer to problems of final causation specially about God and Leibniz by means of clarifying it by preference to efficient cause.علت غایی در سیر تفکر فلسفی همواره محل بحث و گفتگوی موافقان و مخالفان بوده است. پژوهش حاضر به روش مطالعات تطبیقی و با هدف دست یابی به شناخت بهتر این مسئله به مقایسه ی نگرش ابن سینا، فیلسوف مشائی مسلمان و لایب نیتس، فیلسوف عقل گرای غربی پرداخته است. ابتدا دیدگاه ابن سینا پیرامون علت و معلول، جایگاه علت غایی، رابطه ی آن با علت فاعلی و پاسخ به اشکال غایت افعال الهی و سپس دیدگاه لایب نیتس در زمینه ی علیت به طور کلی، جایگاه علت غایی و ضرورت آن و رابطه ی آن با علت فاعلی مورد بررسی قرارگرفته است. ابن سینا علت غایی را به عنوان یکی از علل وجودی معرفی نموده است و لایب نیتس در قالب اصل جهت کافی و مبتنی بر اصل کمال.لایب نیتس بر خلاف ابن سینا علت غایی را بر علت فاعلی برتری داده است. هر دو متفکر به نوعی احیاکننده ی علت غایی هستند؛ ابن سینا با پاسخ دادن به اشکالات علت غایی و لایب نیتس با پی بردن به نقص فلسفه ی دکارت و دفاع از حکمت الهی.https://hsrn.ui.ac.ir/article_20809_7ba364f2e357cbabaf40197c21ed886c.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های علوم انسانی نقش جهان (توقف انتشار)9220160822تقابل یا تعامل دین و فلسفه9310820810FAمحمد مهدیمشکاتیMohammadmahdiMeshkatiJournal Article20161126موضوع دین و فلسفه و چگونگی ارتباط آن ها با یکدیگر مسأله ای است که همواره مورد سؤال بوده و پیروان ادیان و فلاسفه را بر آن داشته است تا پاسخی برای آن بیابند. اهمیت این مسأله بدان جهت است که دین و فلسفه هر دو در زندگی انسان حضوری پر رنگ داشته و بسیار مورد توجه بودهاند. گروهی رابطهی میان آن دو را تقابل دانسته و آن ها را در تعارض با یکدیگر میبینند و گروهی دیگر بر این باورند که دین و فلسفه دو مقولهی جدای از هم هستند که وقتی میتوانند نقش خود را با موفقیت در زندگی بشر ایفا نمایند که در مسائل یکدیگر مداخله نکنند و تنها به وظیفهی خود بپردازند، اما نباید فراموش کنیم که فلسفه در حوزهیاندیشه و نظر با دین دارای مباحث و مسائل مشترکی است که باعث ایجاد تعامل در میان آن دو میشود. نگارنده در این نوشتار سعی نموده است که ابتدا تعریفی صحیح و جامع از هر یک ارائه دهد، سپس راه هایی را که در مقابلاندیشمندان هر دو حوزه وجود دارد بیان مینماید. در ادامه اختلافاتی را که تا کنون میان فلاسفه و پیروان ادیان بوده است، به اختصار توضیح داده سرانجام تأثیراتی را که با وجود این اختلافات، فلسفه و دین بر یکدیگر گذاشتهاند، بررسی مینماید. از نظر نگارنده با وجود اختلافاتی که میان افراد وجود داشته است، همواره دین بما هو دین با فلسفه بما هو فلسفه در تعامل با یکدیگر بودهاند.https://hsrn.ui.ac.ir/article_20810_02becd8880481e851dc099087ba2506d.pdf